நிறை குறை

குறை நிறையுடன் ஏற்றுக்கொள்
உறவுகளை
குறைகளை சுட்டிக்காட்டி
நிறைகளை மறவாதே...
இது அன்பை குறைக்கும்
பாராட்டி பண்புடன்
வாழ்..
கோபம் குடும்பத்தை சிதைக்கும்
மறவாதே மனம் திருந்து...

அனுபவம் கடுமை....

நான் 9ம் வகுப்பு படிக்கும்போது நடந்த கசப்பான சம்பவம் இது. அப்போது எழுதிய கணித பரிட்சைக்கான விடைத்தாள்கள் கொடுக்கப்பட்டன. வழங்கியதும் என் விடைத்தாளை என் தோழி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பார்த்துவிட்டு இங்கே பாரு ஒரு
Question நீ correct ஆக எழுதியிருக்கிறாய். Sir திருத்தாம விட்டுட்டார் என்றாள். நானும் பார்த்தேன் திருத்தாமல் தான் விட்டிருந்தார். போய் கேளு என்றாள் தோழி. நான் போகமாட்டேன் என்றேன். எனக்கு அவரிடம் கேட்க பயம். ஆனாலும் என் தோழி விடவில்லை. போய் கேளு. நீ கேட்கலைன்னா நான் கேட்கிறேன் என்றாள். நானே சென்று அவரிடம் கேட்டேன். என் தோழியும் உடன் வந்தாள்.

அவரோ அவரின் பிழையை ஒப்புக்கொள்ளாமல் நீ இப்போதுதான் இந்த விடையை எழுதியிருக்கிறாய் என என்மீதே குற்றத்தை திருப்பிவிட்டார். எல்லா மாணவிகள் முன்னிலையில் திட்டியும்விட்டார். எனக்கு மிகுந்த மனவருத்தமாகிவிட்டது. ஏன்தான் கேட்டோமோ என்றாகிவிட்டது.

தான் செய்த தவறை ஒப்புக்கொள்ளாமல் தவறே செய்யாத என்னை மனவருத்தம் அடையசெய்தார் அந்த ஆசிரியர். சிலசமயங்களில் இப்படித்தான் தவறே புரியாமல் தண்டனைபெற வேண்டியுள்ளது நிஜவாழ்க்கையில்.

இறைநிலையானது என்னுடைய உண்மையான உழைப்பிற்கு மதிப்பளித்தது. 10ம் வகுப்பில் நடந்த பொதுத்தேர்வில் நான் 100 க்கு 100 மதிப்பெண்கள் பெற்றேன். மனிதர்கள் தவறுசெய்யலாம் ஆனால் இறைநிலை எப்போதும் தவறுவதேயில்லை. நாம் என்ன செயல் செய்கிறோமோ அதற்கான விளைவை இன்றோ நாளைக்கோ அல்லது வேறேப்போதோ நமக்கோ நம் சந்ததிக்கோ தந்துவிடும். இறைநிலையை யாரும் ஏமாற்ற முடியாது. இதைத்தான் செயல்விளைவு என்கிறார் வேதாத்திரி மகரிஷி அவர்கள்.

நன்மை ஒன்று செய்தீர்கள் நன்மைவிளைந்தது. அட தீமை ஒன்று செய்தீர்கள் தீமை விளைந்தது என ராசாசின்னரோஜா படத்தில் ஒரு பாடல் வருமே அதுபோல.

நன்றி.
வாழ்க வளமுடன் வாழ்க வையகம்
.

குறுகிய வாழ்நாள்..





நண்பர்களே அது என்ன 36500 நாட்கள் என்றுதானே எண்ணுகீறிர்கள். வேறொன்றுமில்லை. ஒரு மனிதனின் அதிக பட்ச வாழ் நாட்கள் தான் 36500 நாட்கள். அதாவது ஒரு மனிதன் 100 ஆண்டுகள் வாழ்வேனேயானால் அவன் மொத்த வாழ்நாட்களின் எண்ணிக்கை 36500 நாட்கள். 100 x 365 =36500

ஆனால் 100 வருடங்கள் அனைவரும் வாழ்கின்றனரா என்றால் அது கேள்விக்குறிதான். ஆனால் இந்த குறுகிய வாழ்நாட்களில் எத்துணை எத்துணை பகைமைகள் போர்கள். அவனை அழிக்க வேண்டும் இவளை முன்னேற விடக்கூடாது என்ற தீய எண்ணங்கள் அப்பப்பா………

எல்லோரும் பிறந்தோம் வாழ்கிறோம். செத்துப்போகப்போகிறோம் இது அனைவருக்குமே தெரிந்த உண்மை. இது அறிந்திருந்தும் இந்த குறுகிய வாழ்நாட்களை கூட சிறப்பாக மகிழ்ச்சியாக வாழவிடாமல் மனிதர்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் எத்தணை.எத்துணை.

இதை வாசிப்பவர்கள் பெரும்பாலோனோர் வாங்கும் ஒரு மாத சம்பளத்தை விட நம் வாழ்நாட்களின் எண்ணிக்கை மிகக்குறைவுதான்.

இதில் நாம் எத்துணை நாட்கள் வாழ்ந்து முடித்து விட்டோம் என கணக்கு போட்டு பார்த்து கொள்ளலாம். நான் 11000 நாட்களை வாழ்ந்து முடித்துவிட்டேன். மீதி எவ்வளவு நாட்கள் என்பது விதியின் மதியை பொருத்தது. ஏன் நாம் எவ்வாறு நம் உடலை பேணுகிறோம் என்பதையும் பொருத்தது.

இதை வாசிக்கிற ஒவ்வொருவரும் வெறுப்பையும் தீய எண்ணங்களையும் விரட்டுவோம். குறுகிய வாழ்நாளில் நிறைவாய் வாழ்வோம்.

அன்னை தெரசா – மனிதர்களை நீங்கள் மதிப்பீடு செய்து கொண்டே இருந்தீர்கள் என்றால் அவர்களை நேசிப்பதற்கு நேரம் இல்லாமல் போய்விடும் என்று கூறியிருக்கிறார்.

இதை எழுதும் நான் எல்லாரையும் நேசிக்கிறேனா என்றால் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும். நேசிக்காவிட்டாலும் நேசிக்க முயற்சியாவது செய்வோம். அன்பு செய்வது போல நடித்தால் கூட அது காலப்போக்கில் உண்மை அன்பாக மாறக்கூடும். ஏனென்றால் நீ எதை நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே மாற்றம் பெறுகிறாய். நீங்கள் தினமும் செய்யும் செயல்கள் பழக்கங்களாக உருவெடுக்கின்றன.

உதாரணத்திற்கு சிகரேட் பிடிக்கும் பழக்கத்தை விடவேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் சிகரேட் பிடிக்கும் எண்ணம் எழும்போதெல்லாம் பழச்சாறு அல்லது சாக்லேட் சாப்பிடலாம். 30 நாட்கள் தொடர்ச்சியாக மேற்கொண்டால் பழக்கமாக மாறிவிடும்.
உடல்நலத்திற்கும் கேடு இல்லை. வாழ்நாளையும் நீட்டிக்கலாம். இன்பமாக வாழலாம்.

குறுகிய வாழ்நாளை சிறப்புற வாழ்வோம். நம்மை பற்றி நினைக்கும் போது பிறருக்கு இனிமையாக இருக்கும் அளவிற்கு நாம் நடந்து கொள்வோம்.

நன்றி

வாழ்க வையகம் வாழ்க வளமுடன்

.

அன்பை மாற்றும் சுயநலம்





ஓடோடி உழைத்து
பொருளீட்டி
நீங்கள் உயர
உழைத்தேன் நான்.

எமக்கென என் செய்தாய்
என கேள்விக்கணைகளுடன்
நீங்கள்

இழந்த பருவத்தை
சொல்வதா
இல்லாத பணத்தை
சொல்வதா.

எல்லாம் இருந்தும்
நிறைமனம் இல்லாமல்
குறைமனம் கொண்டு
இருப்பதேன் நீங்கள்.

சுற்றமாய் இருந்தும்
சுயநலமாய் இருப்பதேன்
பதில் தெரியா
கேள்விகளுடன் நான்.

பணபற்று பாசத்தை
பட்டுப்போக செய்கிறது
மாறுமா மனம்
ஏக்கத்துடன் நான்.

நன்றி

வாழ்க வளமுடன் வாழ்க வையகம்

மருமகள் என்கிற மகள்....

கல்யாணி கல்யாணி என அழைத்துக்கொண்டே உள் நுழைந்தாள் அவள் தோழி பங்கஜம்.

என்ன பங்கஜம் என்றாள் கல்யாணி.

இருவருக்கும் 50 வயதிருக்கும். பல வருடங்களாக தோழிகள்.

சாயந்திரம் பக்கத்து வீட்டு விமலாவுக்கு நிச்சயதார்த்தமில்ல அதான் நியாபக படுத்திட்டு போலான்னு வந்தேன்.

சீக்கிரம் கிளம்பிடு.

நான் எங்கிருந்து சீக்கிரம் கிளம்பறது. எல்லா வேலையும் செஞ்சிட்டில்ல வரணும்.

அதுதான் மருமக இருக்கால்ல. அவ பார்த்துக்க போற.

அவ என்னத்த பாத்துப்பா. எல்லா வேலையும் நான்தான் செய்யனும்.

ம் எல்லாம் என் தலையெழுத்து..

கல்யாணியின் மருமகள் வசுமதி எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தாள். கொழுந்தன் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்க தானும் அமர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அவள் தானாக டிவியை ஆன் செய்வதில்லை. யாராவது பார்த்தால் கூட அமர்ந்து பார்ப்பதுதான்.

அந்த வீட்டில் எல்லாம் கல்யாணியின் ஆட்சிதான். வசுமதிக்கு வேலை செய்யக்கூடாதென்ற எண்ணமில்லை.


ஒருநாள் அப்படித்தான் சாம்பாருக்க புளி ஊற வைத்திருந்தார்கள் அவளுடைய மாமியார். வெளியில் ஏதோ முக்கியமான வேலையாக அவரின் தோழியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் வருவதற்கு நேரமாகும் என்பதால் வசுமதி புளி கரைத்து ஊற்றிவிட்டாள். வந்தபின் ஏன் இப்போது ஊற்றினாய். என ஒரெ வசவுதான். காய் நல்லா வெந்தபிறகு ஊற்றனும். காய் நன்றாக வெந்துவிட்டது. ஆனாலும் அவள் குணம் அப்படித்தான்.தான்மட்டும் தான் அந்த வீட்டில் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கல்யாணிக்கு.

இப்படி ஒன்றல்ல இரண்டல்ல பல பல நிகழ்வுகள். எனவே வசுமதி ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டாள். சமையல்வேலையில் தான் ஏதாவது செய்ய நினைத்தால் அது அவளின் மாமியாருக்கு பிடிக்காது. மற்ற வேலைகள் மட்டும் செய்வாள் வசுமதி. துணி துவைப்பது. பாத்திரம் கழுவுவது போன்றவை.


செய்யவும்விடமாட்டார்கள் அதே சமயம் தான்தான் எல்லா வேலையும் செய்கிறேன் யாரும் உதவி செய்வதில்லை என்று சதா புலம்பிகொண்டே இருப்பார்கள். அவர்களின் குணம் அப்படி


என்னதான் செய்வாள் வசுமதி.

அவள் கணவன் சுகுமாரும் அம்மாவுக்கு கூடமாட உதவி செய்யலாமில்லை என்பான். அவங்க என்ன எதுவும் செய்யவிடமாட்டாங்கங்க என்பாள்.

அவளுடைய கொழுந்தன்மார்களுக்கும் அண்ணிக்கு எந்த வேலையும் தெரியாது போல என்ற எண்ணம் வருமளவிற்கு செய்திருந்தாள் கல்யாணி.


மாமனார் நடேசன் தன் மனைவிக்கு எது சொன்னால் பிடிக்குமோ அதையேதான் சொல்வார். தன் மனைவிக்கு மருமகளை திட்டினால் பிடிக்கும் என்பதால் சிறு குறையையும் பெரிதுபடுத்தி பேசுவார்.

அவருக்கு தன் மனைவிடம் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே. ஏனென்றால் அங்கு கல்யாணியின் ஆட்சி அல்லவா நடக்கிறது.

கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து இப்படித்தான். ஆனால் வசுமதியின் கொழுந்தன்கள் அப்படில்ல. அவர்களுக்கு அண்ணி என்ற பாசம் ஒரளவிற்கு இருந்தது. தன் அப்பாவே ஏதாவது தவறு செய்தால் கூட எடுத்து சொல்லுமளவிற்கு இருந்ததார்கள்.

வசுமதியின் கணவன் சுகுமாரும் மிகவும் நல்லவன். அவர்கள் வயதானவர்கள் எது சொன்னாலும் நீ பொறுமையாக இரு என்பான். வசுமதியும் அப்படித்தான் பொறுமையாக இருந்தாள். எல்லா வசவுகளையும் தாங்கிக் கொண்டாள்.

இதற்குத்தான் வேண்டாத மருமகள் கைபட்டால் குற்றம் கால்பட்டால் குற்றம் என்று பழமொழியே உள்ளது போல.

காலம் எல்லாவிதமான காயங்களுக்கும் மருந்து என்று மனதைத்தேற்றிக் கொண்டாள் வசுமதி.


வசுமதியை மட்டுமல்ல மூத்த மருமகள் நித்யாவையும் இதேபோல நடந்துகொண்டு தனியே அனுப்பிவிட்டாள் கல்யாணி.

ஆனால் பேரன் பேத்திகளிடம் மட்டும் பாசத்தை பொழிகிறாள் அதே கல்யாணி.

உலகில் ஆயிரமாயிரம் வசுமதிகள். எந்த உறவுவாயினும் நாம் உண்மையான அன்பை பொழிந்தால் அவர்களும் உண்மையான அன்பைபொழிவார்கள். புரிந்துகொள்வார்களா கல்யாணியைப் போன்றவர்கள்.

மூத்தோர் காட்டும் வெறுப்புதான் நிறைய தனிக்குடித்தனங்கள் மற்றும் பல பிரச்சனைகள் தோன்றகாரணம். இளைய தலைமுறையையே அனைத்திற்கும் குறை சொல்லாமல் தாங்களும் தங்கள் குறைகளை திருத்திக் கொள்ளவேண்டும் மூத்த தலைமுறை.

நன்றி.

வாழ்க வையகம் வாழ்க வளமுடன்.

கற்றுக் கொள்ளுங்கள் இந்தியை நண்பர்களே...

தமிழ்நாட்டில் இந்தி எதிர்ப்பு இருப்பதால் இந்தி மொழியை அரசுப்பள்ளிகளில் நாம் கற்க வாய்ப்பில்லாமல் போகின்றது என்பதே உண்மை.

ஒரு மொழியை கற்பதில் என்ன தவறு இருக்கின்றது என்பது எனக்கு தெரியவில்லை. ஏன் எதிர்க்கிறார்கள் என்பதும் புரியவில்லை.

வடஇந்தியா எங்கும் இந்தி மொழியின் ஆதிக்கம்தான். இதைக்கற்பதால் நாம் அவர்களுடன் எளிதில் உரையாட முடியும். அவர்களுடன் பணியிடங்களிலும் இலகுவாக பணியாற்ற முடியும்.

என் அன்னை பயிலும் சமயங்களில் எல்லாம் இந்தி மொழி ஒரு பாடமாக இருந்ததால் அதை அவர்கள் கற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

கபில்சிபல் இந்திய நாட்டிற்கு பொதுவான மொழியினை அனைவரும் கற்கவேண்டும் என்று கூறியதாக படித்தேன்.

இந்தி எதிர்ப்பு ஆங்கில எதிர்ப்பு இவற்றின் மூலமாக நாம் வளர முடியாமல் முடங்கிப்போகிறோம் என்பதே உண்மை.

இதை எதிர்ப்பவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை பெரிய கான்வென்டுகளில் எல்லா மொழியையும் கற்க வைக்கிறார்கள் என்பதும் உண்மை.

உலகம் முழுவதும் ஒரே மொழியாக இருந்தால் எந்தப்பிரச்சனையுமில்லை என்பது என் கருத்து. அனைவரும் அனைவருடனும் இலகுவாக உரையாடமுடியும். நிறையபோ் தற்போது ஆங்கில மொழியினை அனைவருடனும் உரையாட உபயோகப்படுத்துகின்றனர். அதுவும் சிறந்ததே…

மொழிகளை கற்றுக்கொள்வதில் தவறொன்றும் இல்லை என்பதே என் கருத்து. இந்தி தெரிந்தால் நாம் இந்தியாவின் எந்த பகுதிக்கும் சென்று பணியாற்றமுடியும். ஏன் அரசியலில் ஈடுபடுவோருக்கும் இந்தி மொழி மிகவும் அவசியமாக உள்ளது.

தனிவகுப்புகளுக்கு சென்று இந்தி கற்றுக்கொள்ளலாம் என்ற சாத்தியக்கூறும் இல்லாமலில்லை.

இப்போது நான் வடஇந்தியாவில் இருப்பதால் இந்தி கல்லாமல் விட்டதின் தீமைகள் எனக்கு புரிகின்றன.

யாருடனும் பேச பழக மிகக்கடினமாக உள்ளது. அதனால் இந்தி எதிர்ப்புப்பற்றிய என்கருத்தை பதிவு செய்கிறேன்.

நடிகர் சூர்யா கூட இந்தி கற்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டேன்..

மாற்று கருத்து இருந்தால் தெரியபடுத்தவும். நன்றி….


வாழ்க வளமுடன்……..